Imprezowa agitka Ricka Lenoira i Larry'ego Thompsona, czyli początki Chicago house'u. Duszno i niegrzecznie, aż czuć tu pot spływający po ścianach Sound Factory czy the Tunnel pod koniec lat 80.

„Dipowe” motywy na labelu Lee Burridge'a, który zresztą gra tu też w jednym numerze. Obok niego przewija tu się też paru innych tech-house'owych obieżyświatów. Festiwalowe, ibizowe toole

Szybkie tech-house'owe motywy z soulowym zacięciem od wyjadacza znanego z żywiołowych live-actów. Jest tu też wolniejsze zagadkowe drum-breakowe A2

Wielki UK house'owy hit wprost z setów Daphni i Jamiego XX. Zaczyna się dubowo, a potem jest naiwnie, progresywnie, wokalnie, energetycznie, to pełna światła muzyka na niezbyt rozsądne czasy

Dwa mocne, szybkie klubowe traki na całą stronę. Najpierw klimaty Baltimore na samplu z Lyn Collins, a potem inspirowany „Acid Crash” big-roomowy oręż

Znani z Toy Tonics i Public Possession monachijczycy dowożą tu imprezową EPkę na przecięciu acidu, italo i piano-rave'u. Płyta pogodna, funkcjonalna, ale całkiem różnorodna

Australijskie rave'owe techno-electro z robotycznym bitem i rapowymi samplami. Nie ma czasu na wyjaśnienia, świat się kończy, wskakuj do fury!

Chicagowski klin z 1987. Mocny mechaniczny bit i freestyle'owy wokal z jasnym przekazem. Gościnnie Adonis, no i pianinkowy remiks Steve'a „Silk” Hurleya. Anthem alert!

Repress hitowej płyty hip-house'owego wyjadacza. Chicago, 1995, łupie. Zawiera niezniszczalne „Nuthin Wrong” rozpopularyzowane przez „Berghain 04” Bena Klocka, ale i bombowe „I Need a Joint”

Szybsze, nieoficjalne house'owe edity w duchu Daft Punk, m.in. na motywie disco-numeru Alphonse'a Mouzona. Mocna stopa, bujający bas, znajdzie się nawet trochę acidu...