Włoskie elektroniczno-bębniaste disco z 1981 na motywie z Henry'ego Manciniego. Letnie, bezpretensjonalne aranżacje, bogate brzmienie. Dobra klubowa, miejscami afrobeatowa robota!

Słynny deep house z New Jersey. Chandlerowi zawdzięczamy jak mało komu to, jak dziś brzmi muzyka klubowa. Posuwiste bassline'y, proste, ale i angażujące pady no i stopa taka, że ciężka, a nie boli

Niegdyś w Berlinie, a teraz w Bolonii. Na Diagonal, ale i na Skudge. Jego muzyka też nie jest nigdzie zamocowana na stałe. Brytyczyk niby robi techno z brejkowymi elementami, ale ma ono też krautowy posmak

Od głębokiego ambient-dubu w duchu Chain Reaction po świeżutkie introwertyczne UK techno-brejkowe numery. Potężne brzmienie dla lubiących bawić się w pojedynkę, ale na dobrym soundsystemie

Porywający cybernetyczny track, który jest pozycją obowiązkową dla każdego fana techno. Tu wraz z maszynową wersją mistrza z Detroit, który nie szczędził tu stopy. A remiksów zrobił dotąd tylko parę

Basowe arpeggio, zwalnianie tempa i ponadminutowy brejk z porno-wokalem można sobie krytykować, ale ten Chicagowski klasyk zagrany odpowiednio sprawi, że dach klubu wystrzeli wysoko w górę!

Przełomowy nowojorski numer, który określił, co to deep house (=muzyka z przekazem) i na dobrą sprawę nic tego nie zmieni. Tańcz i wsłuchaj się, a potem łap stronę B z Heardowskim „The Final Frontier”

Śliczny, nieoczywisty album mistrza techno. Klimaty raczej house'owe, ale z wykorzystaniem padów znanych i lubianych. Mimo wszystko słychać tu raczej Chicago niż Detroit. Warto przesłuchać w całości!

Beatdown house od Izraelczyka, który debiutował u Moodymanna. Sample wystukiwane „z ręki” na MPC, disco-bas. Gdy trzeba, jest mocny kick, a kiedy indziej pojawiają się smyczki czy rhodes

Kurdyjska muzyka zagrana i zamieszana tak, żeby wyszło właściwie boogie. Czasem bardziej ludowo, czasem bardziej dyskotekowo. Za konsoletą live-actowcy z Frankfurtu