Przesycone barwami numery aranżera Serge'a Gainsbourga i mistrza muzyki ilustracyjnej, który pozwalał sobie na szalone eksperymenty, ale i trzymał fason. W duchu Davida Axelroda i Lalo Schifrina

Szarżująca, słynna jazz-funkowa ścieżka blaxploataion samplowana przez DJa Shadowa, De La Soul („The Magic Number”), Prodigy („Voodoo People”!) i Grammatik. Szalone drum-brejki!

Hipnotyzujący soundtrack do egzotycznego erotyka niesławnego Joe D'Amato. Niby psychodeliczny funk, ale trudno nie odczytywać tego nagrania też w kluczu afro/cosmic. Wspaniała sprawa

Repress japońskiej płyty z efektami dla didżejów (m.in. dzieci na LSD!). Płyta „zagryzła” dzięki setowi Âme w Plastic People (R.I.P.), a samo wydanie opieką otoczył Daniel Wang. Dopasowane do 125BPM

W kręgu DJa Harveya. Na warsztacie włoskie lata 70. Sprośny italo-numer z plagiatu „Czasu Apokalipsy” a potem uwielbiane breakbeatowe library z albumu „Feelings”, niedawno wznowionego na Dynamite Cuts

Soundtrack do filmu o psim szpiegu! Dla fanów anime, ale i nie tylko, bo to piękny, czysty jazz-funk, również z ukłonami w stronę Lalo Schifrina. Zawadiacki bas i smyczki, tajemnicze syntezatory i sensualne dęciaki

Po raz pierwszy na winylu. Wczesny soundtrack słynnego rzymianina, jeszcze do włoskiego giallo. Psychodeliczny, a zarazem ornamentalny i kunsztowny. Organy, gitary, harfa i wokalizy

Teatralne kompozycje skromnego modularnego bohatera (niegdyś z breakcore'owego projektu Ślepcy). Muzyka do spektakli szanghajczyka Tiana Gebinga i TR-owskich „Dwóch mieczy” G. Jarzyny

Dla koneserów skrytych, dziwnych płyt. Burroughsowskie „Interstrefy” obfitują w absurdy. Tak też było z Republiką Fiume, skąd wziął się ów dźwiękowy dada-poeta. Gościnnie saksofonista Steve Lacy!?

Świetnie zrealizowany i b. rzadki orkiestrowy jazz-funk z 1974. Psychodeliczny groove, który zyskał nowe życie dzięki Mndsgnowi ze Stones Throw. Idealny do samplowania i sklejania nowych bitów