Gdzieś pomiędzy baleariką a trip-hopem. Label Kennetha Bagera flirtuje z popem, ale robi to z autorskim sznytem. W afterowych, chilloutowych, niekomercyjnych, a koleżeńskich klimatach

2. solowy album londyńskiej saksofonistki z grupy Nérija i labelu Gillesa Petersona. Kompozycyjna swada i cała masa inspiracji: calypso, 2-step, hard bop, free, reggae ale i subtelna elektronika

Rozmarzony, infuzowany indie-popem odprężony bitmejking od multiinstrumentalisty, co grywał u McCravena, Fatimy i Earla Sweatshirta. Tym razem na labelu Kamaala Williamsa

Spotkanie mistrzów tribalowo-breakbeatowego grania na labelu f.k.a. Whities. Berberyjskie sample, amen brejki, bardzo dużo bębenków i subtelnie bujające bassline'y. Ta płyta tu długo nie pobędzie

Sequel debiutu francuskiego obieżyświata. Od Brazylii przez Maghreb, Amerykę Łacińską, kalifornijski hip-hop aż po Jamajkę. Na feacie m.in. fanatycy etiop-jazzu z Akalé Wubé i berberyjska gwiazda Hindi Zahra

Ostatni album Wolfa Müllera zredukowany do samych bitów. Electro miesza tu się z różnymi perkusjonaliami i zaciąga. Od freestyle'owego A1 do boom-bapowego B3. Potężne narzędzia dla potężnych didżejów

Gwiazda Koreanki szybko rozbłysła, a teraz mroczy! Wciąż są tu wokale i przytłumione beaty, ale jest mroczniej: od techno po zadymiony hip-hop. Muzyka cichej złości

Nie chodzi o łomotanie, a o abstrakcyjny, płynący flow. Feeria eleganckich sampli kunsztownie obudowanych MPC-tkowymi bitami. Muzyka równowagi, nie dominacji. Luz, jak przystało na 21-osobowy zespół producentów

Instrumentalny, wielobarwny hip-hop od kolektywu z Wielkopolski. Przywodzi na myśl sound Brainfeeder, ale producenci tutaj nie szarżują. To po prostu kawał dobrej roboty (ale przy naprawie promu kosmicznego)

Poszukiwane detroit-electro tracki z UK i Francji odpowiednio z 1996 i 1998. Zdecydowanie dla fanów B12. Na rosnącym w siłę labelu niezawodnego Australijczyka DJa Moopiego