Wariacja 4. albumu grupy Morrisona, Manzarka i Kriegera, który przejął tu stery. Po raz pierwszy pojawiły się na niej orkiestralne aranże, które jednak znikają w tej wersji, gdzie słyszymy sam kwartet muzyków

Rudies i skinheadzi z Midlands wymieszali ska z nową falą i punkiem. Madness, The Specials (później: Fun Boy Three), no i dziewczyny z The Bodysnatchers i The Selecter. Sprawdźcie ponadczasowe „Ghost Town”

Eksperymentalna, modularna, lekko szarpana, ale jednak chilloutowa elektronika, łączona z samplami z klubowych brejków. Wszystkie numery zostały nagrane na żywo, ale pełno tu efektów!

Niestroniąca od pop-wokali ani IDMu Amerykanka dowiozła przedziwny miks, na samplerze z niego m.in. gitarowy groove !!!, syberyjski IDM, Anthony Acid i garage-rockowy cover „Sharevari”

Są tu całkiem energeryczne house'owe przeróbki, ale wszyscy wiedzą, że chodzi o słynne „gę gę gę gę gę gę GĘ GĘ GĘ GĘ” Marleny Shaw z wolnym brejkiem ze Skull Snaps (B2). Rok 1997, świat stoi otworem

Łap życie! Electro-afrobeatowa podróż za jeden uśmiech z współpracownikiem Harry'ego Belafonte i Quincy'ego Jonesa. Uwaga na epickie „Nomalanga” i boogie-hit „Matswale”, który zatrząsł RPA

MPCtkowy rapowany ghetto-tech z echami Baltimore i electro, pojawiają się nawet amen brejki i footworkowe ruchy. Sporo dystansu i wyluzowania, o co pewnie dziś w Michigan trudno

Disco-not-disco inspirowane w równej mierze synth popem, jak i tropicálią. Grupa nagłośniona przez remiksy Pépé Bradocka i Villalobosa. Uwaga na kwaśne i wolne „Big Zero”

Edity freak folkowych numerów Bahamczyka inspirowanego magicznymi tradycjami Karaibów. Jakby Screamin Jay Hawkins w spiritual-house'owej otoczce. Uwaga na groźne B2!

Prawdziwie imperialistyczny, pędzący na złamanie karku eurobeat z 1992, znany też z nieznośnego współczesnego coveru. Ale da się to przeżyć. W pakiecie remiksy dwóch polskich italo-fanatyków

Pozytywne house'owe numery od techniarza, którego wydawali Jeff Mills i Steffi. Tempo jest tu solidne, a ukłonami w stronę hi-NRG i Depeche Mode są śliczne pady, takie jak w electro z „8 Bit Horizons”

1990. Legendarny deep house Jensa Lissata, późniejszej gwiazdy Loveparade. Z setu Tony'ego Humphriesa, który zaskoczył Gerda Jansona niemieckojęzycznym(!) wokalem (to poemat François Villona)

Proto-house w obróbce. Wdzięczne, delikatne przeróbki electro numeru kochanego w kręgu Intergalactic.fm i Chicago-coveru garage-rockowego przeboju The Seeds z 1984

Oficjalny remaster napędzanej Hammondem i dęciakami funkowej rzadkości z 1972 z ulubionego labelu DJa Shadowa. Grupa z Teksasu. Ogarnijcie szalony brejk na odwrocie!

Perfekcyjna hybryda reggae i disco o jednoznacznym przekazie, która podbiła nowojorskie kluby. Przy konsoli Mick Jagger. Płyta zawiera także niepublikowaną wcześniej wersję studyjną

Uduchowione, kojące, precyzyjne i liryczne modalne granie zmarłego niedawno pianisty. Standardy Gershwina, Portera, ale przede wszystkim wymuskana wersja własnej kompozycji Fukuiego, „Mellow Dream”

Wznowienie ostatniego albumu na poły legendarnego pianisty-samouka z wyspy Hokkaido. Poukładane, ale zwiewne granie z miłymi solówkami. Kompozycje Jarretta, Parkera i Armstronga

Darkwave z Włoch. Post-punkowa magma z wokalem na reverbie, a arpeggio i 80sowy elektroniczny werbel spotyka się z rozmarzoną gitarą. Na odwrocie ta gitara głośno domaga się pożywienia: łez!

Detlef Weinrich to mistrz grania na rozbudowanej MPCtce i członek wyśmienitej współczesnej kraut-bandy Kreidler. Groźne duby, tropy UK bassu i wytripowane atmosfery, jak w świetnym „Sales Pitch”

Swego czasu najdroższa płyta sprzedana na Discogs. Pełny remaster nowoorleańskiego proto-funku z 1972, który stał się modern soulowym standardem. Uwaga na żwawszy numer na B stronie!