Wielki kompilatorski wysiłek. Nić prowadzi od jazzu, uduchowionego funku aż po garage z turbo-rzadkich 7'' lat 60. i 70.. Na przedzie z soul jazzem Marvy Josie i electro soft rockiem The New Hope Project

Afro-house i afro-pop z Finlandii. Balafony, kalimby, highlife'owe gitary + wokaliści z Zambii, Beninu oraz Senegalu. Numery wolniejsze i szybsze, czasem w 4x4, a czasem połamane

Zmyślny kolaż „północnej” muzyki elektronicznej z marokańskim folkiem i psychodelią. Jest basowo, house'owo, na modłę R&B a nawet footworkową. Masa polirytmów i potencjał na parkietowy przypał!

Raï w stylu electro – na poważnie i na wesoło. Wstrząsający numer o mordzie algierskiego studenta, ale i porywające boogie Nordine'a Staifiego + piękna ballada złamanego serca Mokhtara Mezhouda

Edity weselnych traków z Algierii (Cheby Yaminy), Syrii (Saryi Al Sawas) i Indonezji, choć z arabskimi wokalami (Orkes Kelany Rii). Wszystkie potraktowane na sposób hi-NRG przez saudyjskiego Irlandczyka

Jedna z najbardziej idiosynkratycznych płyt lat 70. Egzotyczne spojrzenie na Europę oraz jej tradycje przez żydowskiego samouka bawiącego się elektroniką i śpiewającego w ponadnarodowym języku

Zgodnie z tytułem – mieszanka hindustańskich technik i folkowych koreańskich harmonii. Nie słyszeliśmy nigdy czegoś podobnego, a to debiut gościa, który dotąd był tylko krytykiem. Idź pan z tym. Wybitne!

R.I.P.! Dopiero co zmarły mistrz afrobeatowej perkusji z zespołu Feli Kutiego spotyka autora przeboju „Don't Go Lose It Baby”, trębacza z RPA. Razem sobie meandrują-dżezują, a czasem gadają

Pierwsza płyta na labelu londyńskich promotorów – producenci od Ekwadoru po Australię. Hipisowskie, balearyczne, tribalowe wolniejsze numery dla fanów Fusion i Garbicz Festival

Klaustrofobiczny electro-tribal-ambient dedykowany podstępom i spiskom. 23-minutowa „Libya” to naprawdę coś. Być może najlepsza płyta Bryna Jonesa. Bez tego LP nie byłoby projektu Vatican Shadow